اما به راستی او در این چند لحظه تا وداع تلخ و ناباورانه اش با این دنیای کثیف به چه می اندیشید؟؟؟

به رویاهای پیش رویش در زندگی مشترک که داشت بر باد می رفت؟به آرزوهایش در راه موفقیت در درس و موسیقی؟؟ و یا حتی به این که چرا نمی تواند در کنار دیگر هموطنانش ادامه دهنده مبارزه برای نابودی استبداد متحجران و آزادی وطن باشد؟؟؟

همانطور که جگرش در آتش کینه یک بسیجی کثیف می سوخت و فوران می کشید صداهای محوی نیز در گوش خود می شنید ندا ...ندا  چیزی نیست نترس...اما او هنوز داشت به رویاهای بر باد رفته اش می اندیشید و درهمین حین به ناگاه فرشته ای از آسمان آغوشش را به سمت او دراز کرد.ندا نگاهی به او کرد و ناگهان احساس سبکی کرد.انگار از تمام غم ها و دردهای این دنیای کثیف به ناگاه خلاص شد.وفتی پر می کشید هموطنانش را دید که بر سر جنازه ای بر سر و تن خود میزدند هر چه بالاتر می رفت جمعیت بیشتری را می دید که گویی سال هاست که مصیبت سنگینی را بر دوش های خسته خود حمل می کنند و رفت و رفت و رفت...

لحظه تلخ جان دادن دختر پاک ایران

او رفت و ما ماندیم و غم جانکاهی از درد و یاس و خشم و عذاب و کینه ای که سرتاسر وجودمان را فراگرفته است.او رفت و از تحمل استبداد سیاه نجات یافت اما ما ماندیم و تحمل دیکتاتوران زمان....او رفت تا نبیند کشته شدن دیگر هموطنانش را و ما ماندیم و مصیبت های پیش رو...

او رفت تا تبدیل به نماد و سمبل آزادی و مقاومت شود و دنیا او را و مظلومیت او را ببیند و ما مانده ایم در عرصه ای که اگر در آن ساکت بنشینیم و دست روی دست بگذاریم شاهد پایمال شدن خون او خواهیم بود اما شجاعت مرگ شرافتمندانه را هم نداریم.

نام ندا آقا سلطان در تاریخ ایران و جهان به عنوان شهید راه آزادی وطن به نیکی ثبت خواهد شد اما مایی که باقی مانده ایم چه؟؟؟

آیا نام ما هم سال های بعد در تاریخ به نیکی ثبت خواهد شد یا چون اسلاف خود با سکوت دردناک خود اجازه خواهیم داد که جباران زمان همچنان به حکومت نکبت بار خود ادامه دهند و جزء افرادی خواهیم بود که  نسل های بعد بر ما و بر پدران مان که شکل دهنده انقلابی سیاه بودند لعنت خواهند فرستاد.

تاریخ همواره قاضی عادل و صدیقی بوده است باید شاهد قضاوت  تاریخ در مورد خویش باشیم!!!