همگان گمان می بردند که این بهت و حیرت یکی دو روزه از سر مردم بیفتد و اعتراض ها از پچ پج های روزانه بین مردم فراتر نرود.اما اتفاقی که افتاد فراتر از آنچیزی بود که همگان تصورش را می کردند.از بعد از ظهر اعلام نتایج به مدت یک هفته تمام کشور و به خصوص پایتخت صحنه حضور میلیونی معترضان به نتیجه انتخابات ریاست جمهوری بود به طوری که دوشنبه موج سبزی که بدون هر گونه مجوزی در خیابان های منتهی به میدان آزادی راهپیمایی کردند خواب را از سر تمامی حاکمان حجره نشین ایران پراند و اگر نبود سرکوب خونین شنبه سیاه تهران این اجتماعات مدنی و آرام تاکنون به قوت به کار خود ادامه می داد.

امروز در یادداشتی باعنوان "غنیمت های بزرگ یک شکست" در سایت فیلتر شده آینده می خواندم که یکی از خبرنگاران در دیدار با سید محمد خاتمی نقل قول جالبی از وی کمی قبل از انتخابات  دارد که بدون کم و کاست برای شما می گذارم.

وقتی به زیارت( حرم حضرت معصومه) مشرف شدم جمعیت زیادی که حدود 500 نفر بودند، از من استقبال کردند و با شعارهایی لطف‌آمیز ابراز احساسات کردند اما در مقابل این جمعیت 5، 6 نفر بودند که با فریاد کشیدن و به کار بردن عبارت‌های توهین‌آمیز قصد برخورد فیزیکی داشتند، اما از سوی آن جمعیت که تعدادی حدود صد برابر این افراد بودند، واکنشی برای جلوگیری دیده نشد و من به این نکته پی بردم که هواداران و حامیان ما، حداکثر حاضرند برای حمایت از عقیده‌شان یک رأی بدهند، اما هواداران و حامیان ... حاضرند از روی تعصب بکشند و کشته شوند و در جامعه‌ای که دموکراسی نهادینه شده نیست، مقایسه این دو جریان مقایسه اعداد و آراء نیست.

اما اتفاقی که پس از انتخابات در کشور افتاد با گفته سید تفاوت زیادی داشت ما در این روزها به گفته مقامات رسمی حد اقل ۲۰ شهید دادیم و صدها تن از هواداران جنبش سبز توسط حکومت به خاک و خون کشیده شدند.این رخداد ها باعث شد که به گفته ولایتی شیشه حکومت اقتدار گرا بشکند و راه برای اعتراضات بعدی باز شود.اکنون هزاران عکس و فیلم از رخدادهای ایران در دسترس است که نارضایتی مردم ایران را از حکومت اسلامی به وضوح نشان می دهد.

به راستی اگر این جنبش سبز هفته های پایانی منتهی به انتخابات و رخدادهای پس از انتخابات دستاوردی جز همدلی مجدد مردم و یکی شدن آرمان ها و خواسته هایشان برای تحقق ایران آباد و آزادو همین طور شکستن هیمنه دروغین حکومت به ظاهر اسلامی  نداشته باشد همین به تنهایی دستاورد فوق العاده ارزشمندی برای ما خواهد بود.

فلش بک:چهارشنبه ۲۰ خرداد ۸۸به یاد ماندنی ترین شب برای من بود زمانی که همه دوستاران جنبش سبز پس از روزی باشکوه در میدان بزرگ نقش جهان و مانور به یادماندنی در طول خیابان تاریخی چهارباغ در انتهای شب و لحظات پایانی در سراسر شهر با شکوه تمام ایستاده بودند و با شعارهای سبزشان سرنشینان خودرو ها را بدرقه می کردند.من که در آن شب توانسته بودم به سختی تاکسی ای بگیرم وقتی دوستان سبزم را دیدم شال سبز خود را به دور دستم پیچیدم و انگشتانم را با علامت پیروزی بیرون نگه داشتم.برایم باور کردنی نبود همشهریانی که از کنارشان عبور می کردم هر کدام  به نوعی به این نشانه من واکنش مثبت نشان می دادند و با موج مثبتشان مرا دلگرم می کردند.

گویی این رنگ سبز زبان مشترک همه ما شده بود و نا خودآگاه الفت و دوستی ای دیرینه در ما ایجاد کرده بود.هیچ گاه آن لحظه های سبز زیبا را از یاد نخواهم برد هر چند که فرجامی تلخ برایش آفریدند اما ما نباید این زبان مشترک خود را از دست بدهیم.همان طور که پس از انتخابات این زبان مشترک ملی ما جهانی شد.ملی پوشان مان در کره جنوبی گویندگان بخش های مختلف برخی خبرها و تیک سبز در گوشه برخی شبکه ها و پس از آن شهادت مظلومانه سمبل اعتراض ندای عزیز این زبان مشترک ما را گسترش داد و اکنون در همین لحظه ما پیروز اتفاقات خرداد ۸۸ هستیم.

ما ثابت کردیم که اگر بخواهیم می توانیم در کنار همدیگر باشیم و زبان مشترکی داشته باشیم.

ما ثابت کردیم که در مقابل دیکتاتور ترین حاکمان هم می توان با وحدت و همدلی ایستاد و نشکست.

ما ثابت کردیم که اگر بخواهیم هر کاری می توانیم بکنیم و این تازه آغاز همدلی ما ایرانی هاست.

ما می خواهیم سرنوشت  ناخوشایند تاریخی مان را عوض کنیم و تاریخ ساز شویم.

اینجا آخر کار نیست تازه در اول همدلی سبزمان برای تغییر در حاکمیت سیاهمان قرارداریم.

به لطف خدا روزهای روشنی انتظار ما را می کشد...