امروز 18 تیر 88 درست ده سال پس از واقعه تلخ و خونین کوی دانشگاه در سال 78 است.روزی که در آن اولین چشمه های دد منشی حکومت در برخورد با معترضین خود بود.روزی که حکومت نتوانست تجمع و اعتراض تعداد اندکی دانشجو در محوطه خوابگاه دانشگاه را بربتابد و با یورشی وحشیانه این جوانان را به خاک و خون کشید.

و اما ده سال بعد کمتر کسی فکر می کرد که حکومت سفاکانه به جان مردم بیفتد و تظاهرات آرام و دمکراتیک آنها برای احقاق حقوق پایمال شده شان را اینچنین وحشیانه و نا جوانمردانه سرکوب کند و امروز چندین روز از این سرکوب خونین می گذرد و ملت همچنان داغ بر جگر برای نابودی مسببان خون های پاک ریخته شده جوانان وطن تقاص سخت می طلبد .

اما بازی تلخ روزگار این است که اکنون جای متهم و شاکی عوض شده  است و متهم ماجرا که نابخردانه لباس دین مردم را به تن کرده با توسل به زوری که قدرت در اختیارش قرار داده حق را قلب کرده و معترضین را اختشاش گر و خس و خاشاک  و محارب دین و قران می خواند و برایشان تقاضای اشد مجازات می کند.آن چیزی که تلخی این وقایع را برایم صد چندان می کند این است که چگونه اینان می توانند با رسانه های دروغ پردازشان حقیقت را در نظر ملت باطل جلوه دهند و بعد هم به حکومت جابرانه شان بیش از پیش مشروعیت بخشند.

بد روزگار این است که این جانیان لباس دین مردم به تن کرده اند و در گوش برخی از مردم ساده اندیش ما اینگونه  گفته اند که مخالفت با ایشان مخالفت با دین و خدا و پیغمبر است این درحالی است که خداوند متعال در قران بلند مرتبه اش همه حاکمان را به رعایت عدل الهی فرا می خواند و حتی در روایات معصومین مان تعیبر بسیار زیبایی دیده می شود که الملک یبقی مع الکفر و لا یبقی مع الظلم  حکومت بر کفر باقی می ماند اما بر ظلم باقی نخواهدماند.

آیا این جز بدین معنی است که ظلم و ستم در حق بندگان از کفر ورزیدن به خدا که نزدش بزرگترین گناهان به شمار می رود هم بدتر است.پس لطفا  قبای دین داریتان را از تن به در کنید و اسلام زیبا را با رفتارهای خشن و وهن انگیزتان آلوده نسازید که اگر کسی از این رفتار شما از هر چه دینداری است زده شود شما را عذابی دردناک در محضر الهی خواهد بود.

بارها با خود اندیشیده ام که گناه کدام دیکتاتور سنگین تر است؟؟ دیکتاتوری که داعیه دین داری و برقراری حکومت اسلامی را دارد یا دیکتاتوری که لااقل اگر ظالم بوده به باور و اعتقاد ملتش لطمه ای وارد نکرده است؟

و اما روزهای پرشکوه خرداد 88 که با جنبش سبز ملت برای تحول خواهی آغاز شد در 30 خرداد با سرکوب وحشیانه و خونین ملت به پایان رسید تا این ماه سال 88 برای همیشه به نیکی در تاریخ آزادی خواهی و به تلخی در خاطره ملت به دلیل رفتار سفاکانه حکومت ثبت شد.

ده سال پیش داغ  شهادت عزت ابراهیم نژاد  و امسال داغ ندای مظلوم وده ها تن دیگر از هموطنان عزیزمان جگرهای ما را می سوزاند

این روزها عده زیادی  از رهبران ما در بند نظام طاغوت به سر می برند. مصطفی تاج زاده  بهزاد نبوی محسن میردامادی محمد علی ابطحی و....در نهایت سعید حجاریان عزیز جانباز بزرگ اصلاحات که اکنون با حال نزارش در گوشه بند 209  زندان اوین سخت ترین لحظات عمرش را می گذراند.

همینطور یاد تعداد زیادی از روزنامه نگاران آزاد اندیش چون محمد قوچانی سردبیر محبوب ما مهسا امرآبادی بانوی بارداری که دیروز تولدش را در گوشه زندان با فرزند درون شکمش در گوشه انفرادی مظلومانه جشن گرفت و تعداد بسیاری از زندانیان سیاسی در بند که این روزها تحت سخت ترین فشار ها  و شکنجه ها برای اعتراف گویی بر علیه رهبران اصلاح طلب قرار دارندرا گرامی می داریم و برای آنها و  خانواده های منتظرشان طلب صبر و سلامتی از درگاه خداوند را داریم.

ای خدای بزرگ  از تو می خواهم که به حق این روزهای زیبا که روزهای بندگی ات در ماه رجب است.شهدای ما را قرین رحمتت قرار دهی دوستان و عزیزان در بند ما را آزاد و زمینه نابودی ظلم و ستم را از روی زمین پاکت فراهم گردانی..آمین یا رب العالمین